Μαντινάδες και αποχαιρετισμοί

 Αυτές τιςμέρες διαβάζουμε τον Ερωτόκριτο του Βιτσέντζου Κορνάρου και φυσικά  τους τρυφερούς στίχους από τον αποχαιρετισμό του Ερωτόκριτου και της Αρετούσας ,

Μια δημιουργική εργασία ήταν να μεταφέρουν  οι μαθητές στο σήμερα τη σκηνή του αποχαιρετισμού.

Ας δούμε τι έγραψε η Αθηνά Νάννου  

Και η Σίλια Καπετάνιου 

                                              Γράψαμε και μαντινάδες 

Μάτια μου όμορα γλυκά και ομορφοκαμωμένα 

ζάλισες όλη τη γειτονιά,ζάλισες και μένα!

Βρέχει κι οι στάλες της βροχής βρέχουν το πρόσωπό μου 

Βράχηκαν και τα ρούχα μου ,μα και το κινητό μου.

Τα βράδια με πανσέληνο πάντα θα με πονούνε

γιατί αυτές που ήθελα με άλλους αγαπιούνται.

Θεέ μου δωσ  μου θέληση να κάτσω να διαβάσω

γιατί άμ κοπώ,το ξύλο θα χορτάσω 

                                          Γιάννης -Λάζαρος-Προκόπης-Κωνσταντίνος 

Θεέ μου δωσ μου θέληση να κάτσω να διαβάσω

Μόνο με τη χάρη σου την τάξη θα περάσω.

όταν σε έπλασε ο Θεός έκατσε να γιορτάσει,

μα όταν σε καλοκοίταξε,είπε να σε χαλάσει.

Τον φίλο τον αληθινό θα τονε δεις δτην μπόρα 

και μέχρι να σε ξαναδεί θα μετρά την ώρα. 

Μια καρδιά άλλη καρδιά εθέλει για παρέα 

μα όμως η δικη μυ θέλει τώρα τον κουρέα!

                            Σεμίνα -Αθηνά-Σιλια -Αθηνά 

Μια καρδιά άλλη καρδιά εθέλει για παρέα

έλα να γνωριστούμε για να περνάμε ωραία!

Με αφορμή ένα ποίημα

 Με αφορμή το ποίημα  "Στα καμένα" και μιλώντας για το δύσκολο καλοκαίρι που περάσαμε ως χώρα,οι μαθητές του Β2  και του Β4 αποτύπωσαν στις ζωγραφιές τους τις σκέψεις και τα συναισθηματά τους :

                                                                    'Εμιλυ Σακκά 

                                                         Απόστολος Ντάβας 

                                                        Αμελί Νάννου 

  

                                                                Πέτρος Νάννος 

                                              Ανδρέας Μαυρονάσιος 

                                              Ντορίτα Φραγκουλάκη 

                                  Αλέξανδρος Κρουστάλλης 

                                                Δημοσθένης Σαλιάρης 

                                                               Αλεξάνθη Χατζή 

                                                        Σταύρος Μπεγέτης 

                                                           Θάνος Μούσας 

                                                                   Eβελίνα Ντερβίσι 

                                                               Γιώργος Σταμπουλής 

                                                                        Λευτέρης Σαγρές 

                                                                              

                                                        Χρήστος Μακρής 

                                                       Μαρία Μπακάλη

Εργασίες του Γ3 και Γ4 για το γεφύρι της Άρτας

 Αγαπητέ σύζυγε,

Σου γράφω αυτό το γράμμα για να σου δηλώσω τα συναισθήματα μου. Εαν διαβάζεις αυτό το γράμμα, σημαίνει πως έχω ήδη πεθάνει. Ήξερα πως θα ήμουν το θύμα αυτής της υπόθεσης από την πρώτη μέρα που ανέλαβες το χτίσιμο αυτού του γεφυριού, θα αναρωτιέσαι πώς το ήξερα. Είχα δύο αδερφές που θυσιάστηκαν, η μία για να χτιστεί ο Δούναβης, η άλλη για να χτιστεί ο Αφράτης και εγώ η πιο μικρή για το γεφύρι της Άρτας.

Να ξέρεις ότι εγώ σ'αγάπησα όσο κανέναν άλλο!Σε εμπιστεύτηκα και εσύ με εξαπάτησες. Αυτό που με πειράζει περισσότερο όμως είναι ότι δεν μου το είπες ποτέ. Δεν με προετοίμασες για την μοίρα μου, ενώ το ήξερες....

Δεν πρόλαβα να αποχαιρετήσω κανέναν, ούτε τον πατέρα μου, ούτε την μητέρα μου και αυτό είναι κάτι που δεν θα μπορέσω να στο συγχωρέσω ποτέ... Η γυναίκα σου.

('Ετσι όπως της έδωσε φωνή η Χαριτωμένη Αργυράκη)

και ζωγράφισε η Σεμίνα Καβρουδάκη

Πληροφορίες για τα πέτρινα τοξωτά γεφύρια παρουσιάζει ο Χρήστος Ελευσινιώτης

και μπορείτε να ξεφυλλίσετε εδώ το ψηφιακό βιβλίο με την εργασία του

   

                                                                                                                    9/8/1500

Αγαπημένο μου ημερολόγιο

Είναι η χειρότερη μέρα της ζωής μου σήμερα πρέπει να πάρω ένα ρίσκο να σκοτώσω το πιο αγαπημένο μου άνθρωπο τη γυναίκα μου την Άρτα μπορεί να το πιστέψει κανείς αυτό κανένας δεν με αγάπησε περισσότερο αυτή και τι θα γίνει με τα παιδιά μας ίσως να ήταν καλύτερα Ανδριανή σκότωνα δεν θέλω να γίνω δολοφόνος αγαπώ την Άρτα και δεν με νοιάζει τι θα πει ο κόσμος αλλά αν αυτό είναι που χρειάζεται να κάνω για τους ανθρώπους δεν έχω άλλο τρόπο τότε δεν ήμουν ποτέ τόσο στεναχωρημένος τέλος πάντων ελπίζω όλα να πάνε καλά και η Άρτα να με συγχωρέσει σε παρακαλώ πρόσεχε την!

Ως πρωτομάστορας έγραψε η Λιάνα Ντάλλα -Πατσουλίνη από το Γ4

Αξιοθέατα της Σαλαμίνας

 

Στα πλαίσια του μαθήματος της Νεοελληνικής Γλώσσας και συγκεκριμένα στην 1η Ενότητα δημιουργήσαμε με τους μαθητές του τμήματος Β3  του 1ου Γυμνασίου έναν μικρο και σύντομο τουριστικο οδηγό.

Περιλαμβάνει τα σημαντικότερα αξιοθέατα για όποιον επισκέπτη επιθυμεί να γνωρίσει τις ομορφιές και την ιστορία του νησιού.

Ξεφυλλίστε το ψηφιακό μας βιβλίο και μετά...επισκεφτείτε όσα σας προτείνουμε!

Δραστηριότητα για την ευρωπαϊκή μέρα γλωσσών

 

                    Δραστηριότητα για την  ευρωπαϊκή μέρα γλωσσών    

     Η 26η Σεπτεμβρίου καθιερώθηκε ως Ευρωπαϊκή Ημέρα Γλωσσών. 

Οι γενικοί στόχοι της ημέρας είναι:

• να ευαισθητοποιήσει τους μαθητές για τη σημασία της εκμάθησης γλωσσών
• να προωθήσει την πλούσια γλωσσική και πολιτιστική ποικιλία της Ευρώπης
• να ενθαρρύνει τη δια βίου εκμάθηση γλωσσών μέσα και έξω από το σχολείο.

   Στα πλαίσια αυτά οργανώσαμε μια παιγνιώδη δραστηριότητα με τους μαθητές,

 ώστε να συνεργαστούμε, να μάθουμε και να διασκεδάσουμε ταυτόχρονα.

 Στο προαύλιο του σχολείου σκορπίσαμε καρτελάκια με τα γράμματα του ελληνικού και του γερμανικού αλφάβητου. Αρχικά παροτρύναμε  τους μαθητές να τρέξουν και να τα μαζέψουν και στη συνέχεια τους χωρίσαμε σε ομάδες. Ένωσαν τα καρτελάκια τους και προσπάθησαν να σχηματίσουν λέξεις ελληνικές ή γερμανικές. Νικήτρια ήταν η ομάδα που βρήκε τις περισσότερες  και σωστά γραμμένες λέξεις και στις δύο γλώσσες .

  Τη δράση οργάνωσαν και συντόνισαν οι εκπαιδευτικοί  :

Ελένη Κρικέλη ,Φιλόλογος    και   Κωνσταντινιά  Μακρή,  Καθηγήτρια Γερμανικών  

Με αφορμή ένα γλυπτό

 Μετά τη διδασκαλία των δημοτικών τραγουδιών της ξενιτιάς και με αφορμή ένα γλυπτό του 

  Bruno Catalano,ας δούμε πώς εξέλαβαν οι μαθητές μου το δύσκολοαυτό  θέμα ::

Δημιουργικές εργασίες για το διήγημα του Άντον Τσέχωφ "Ο Βάνκας¨

 

Ο Βάνκας (Άντον Τσέχωφ)

Συνέχεια  του αποσπάσματος του βιβλίου της Λογοτεχνίας της Α΄ Γυμνασίου από τον Δημοσθένη Ι. Σαλιάρη

Καμία όμως απάντηση δεν ήρθε από τον παππού του όλη την επόμενη μέρα (των Χριστουγέννων) και το Βάνκα τον καταλάμβανε απελπισία. Το βράδυ, στο τέλος της δουλειάς στο τσαγκαράδικο -και αφού είχε υποστεί ολημερίς την ξεδιάντροπη κακοποίηση του τσαγκάρη- ο Βάνκας πήρε ξανά την σκουριασμένη πένα και το παμπάλαιο μπρούτζινο μελανοδοχείο με το μελάνι του καλαμαριού και ξεκίνησε κρυφά να γράφει:

Παππού, γιατί δεν μου απαντάς στα γράμματα μου, πεθαίνω, παππού ο τσαγκάρης θα με σκοτώσει. Απάντησε μου Κωνσταντή Μακάριτς, θέλω και χρειάζομαι την φροντίδα σου, την αγάπη σου, την παρέα σου! Εδώ που είμαι νιώθω μοναξιά. Όλοι με κακοποιούν, δεν νοιάζονται για εμένα…Σε παρακαλώ γράψε μου μια απάντηση να χαρώ. Θα κάνω ότι θες, ότι θέλουν οι υπηρέτριες, εδώ πεινάω, νυστάζω, δεν αντέχω άλλο πάρε με από εδώ, σε παρακαλώ. Παππού είμαι σε απόγνωση, έλα, ο εγγονός σου Ιβάν Ζούκοφ.

Αφού δίπλωσε το γράμμα προσεκτικά, το έβαλε στο φάκελο που είχε αγοράσει με το τελευταίο του καπίκι. Ο Βάνκας έγραψε με μεγάλα γράμματα την ίδια διεύθυνση (που έγραφε πάντα) και το έκρυψε μέσα στο πανωφόρι του για να το ταχυδρομήσει την επομένη πρωί-πρωί. Δεν είχε δύναμη και κουράγιο να πάει μέχρι το κουτί στο βραδινό κρύο και θα το έκανε αύριο πρωί-πρωί.

Την επόμενη μέρα στο τσαγκαράδικο, ένας πελάτης παραπονιόταν, διότι δεν έβρισκε τα παπούτσια που ήθελε. Ο Αλιάχιν νόμιζε πως τα έκλεψε ο Βάνκας κι άρχισε να τον χτυπάει τόσο δυνατά που από τον φόβο του το μικρό παιδί έφυγε από το τσαγκαράδικο όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Έτρεχε σε τυχαία κατεύθυνση μέχρι που βρέθηκε στη βιομηχανική ζώνη της Μόσχας, δίπλα σε ένα εργοστάσιο ταμπάκου. Ο Βάνκας φοβόταν, κρύωνε και δεν είχε πάρει πανωφόρι μες τον πανικό του. Ήταν ένα βαρύ ρωσικό χειμερινό πρωινό. Εξαιτίας του χιονιού και του αέρα δεν έβλεπε σχεδόν τίποτα κι ενώ προσπαθούσε να κρυφτεί από το κρύο, λιποθύμησε.

Εν τω μεταξύ, στο αρχοντικό που ζούσε ο παππούς, τελείωσε το ταμπάκο και το αφεντικό έστειλε τον Κωσταντή Μάκαριτς στο εργοστάσιο καπνού της Μόσχας για να παραλάβει προμήθειες, από εκεί που γνώριζε ότι ο καπνός είναι καλός. Ο παππούς πρόθυμος ξεκίνησε από το αρχοντικό και κίνησε για τη Μόσχα. Μετά από έξι ώρες κατά τις έντεκα η ώρα το πρωί έφτασε στο εργοστάσιο ταμπάκου και είδε μία σκιά πάνω στο λευκό χιόνι έξω από την πλαϊνή έξοδο. Ο παππούς έτρεξε να δει τι είναι. Ήταν ένα παιδί και πριν συνειδητοποιήσει ότι ήταν ο εγγονός του, τον πήρε στην αγκαλιά του και του έβαλε το μάλλινο παλτό του. Χτύπησε την πλαϊνή πόρτα του εργοστασίου να του ανοίξουν και πέρασε μέσα μαζί με το παιδί. Τότε μόνο συνειδητοποίησε ότι ήταν ο αγαπημένος του εγγονός. Μόλις ξύπνησε ο Βάνκας είδε τον παππού και νόμιζε πως έβλεπε όνειρο. Πετάχτηκε πάνω κι άρχισαν να αγκαλιάζονται κλαίγοντας. Ο παππούς εκείνη τη στιγμή αποφάσισε – σαν να το ήξερε από πάντα – ότι αυτό έπρεπε να κάνει, να ζητήσει τη σύνταξη του, όσο πενιχρή και να ήταν και να προσπαθήσει με τον Βάνκα να κάνουν μία καινούρια αρχή στη Μόσχα, δουλεύοντας και οι δύο, αλλά ζώντας μαζί και στηρίζοντας  ο ένας τον άλλον. Άλλωστε πάντα υπήρχε η πιθανότητα να τους βοηθήσει να ξεκινήσουν ο Άρχοντας του. Με τη σκέψη αυτή παρέλαβε τις προμήθειες καπνού και μαζί με τον εγγονό του ξεκίνησαν το ταξίδι της επιστροφής αφού έκαναν μία στάση για ζεστή σούπα να δυναμώσει το παιδί.

Η ζωγραφιά είναι της Μαρίας Μπακάλη

Το δικό της τέλος για την ιστορία του μικρού Βάνκα γράφει  επίσης η Αμελί Νάννου 

   Ο Βάνκας δίπλωσε το απελπισμένο γράμμα στα τέσσερα και το έβαλε μέσα στο φάκελο που είχε αγοράσει για ένα καπίκι. Ένα ζεστό δάκρυ κύλησε από τα μάτια του και ζάρωσε τον χάρτινο φάκελο. Πάνω σε αυτό το υγρό σημείο ο Βάνκας έγραψε με μισοσβησμένα γράμματα το όνομα του παππού του: "Κωσταντή Μακάριτς". Η χαρά και η ανυπομονησία του να στείλει γρήγορα γρήγορα το γράμμα ενθάρρυναν την παιδική αφέλεια: ο Βάνκας παρέλειψε την διεύθυνση του παππού του. Γεμάτος ικανοποίηση και ανακούφιση έτρεξε στο κοντινότερο κουτί και πέρασε το πολύτιμο γράμμα στη χαραμάδα. Στο ταχυδρομείο εργαζόταν ως υπάλληλος ο πατέρας του αγαπημένου φίλου του Βάνκα ο Μιχαήλ Ιβάνοβιτς. Ο Βάνκας τον χαιρέτησε και του εκμυστηρεύτηκε το μεγάλο του μυστικό, θα στείλει το γράμμα προς τον παππού του. Ο κύριος Ιβάνοβιτς καλοπροαίρετος και γλυκός, καθώς ήταν άνθρωπος του μόχθου με αγάπη και κατανόηση για το ορφανό παιδί, θέλησε να ενδιαφερθεί περισσότερο΄ είχε κατά νου την επόμενη μέρα να ελέγξει το γράμμα. Καλημέρισε τον Βάνκα δίνοντας του την ευχή του να γίνουν όλα καλά, όπως επιθυμεί και να ξαναενωθεί με τον παππού, να βρει και αυτός μια οικογένεια. Ο Βάνκας τον ευχαρίστησε με το πλατύ παιδικό χαμόγελό του φιλώντας του το χέρι. Αμέσως μετά έτρεξε για το καλφάδικο, γιατί είχε αργήσει και φοβόταν την οργή του αφεντικού."Ας είναι, ας με μαλώσει μια τελευταία φορά. ..Αργά ή γρήγορα θα βρεθώ στην αγκαλιά του αγαπημένου μου παππού ".Με αυτές τις σκέψεις πέρασε γρήγορα η ώρα στο τσαγκαράδικο του Αλιάχιν. Αυτή η νύχτα δεν του φαινόταν τόσο παγωμένη όσο οι άλλες, γιατί ένιωθε στην καρδιά του μια ζεστασιά και μια θαλπωρή από την προσδοκία της συνάντησης με τον παππού. Το επόμενο πρωί ο ήλιος άρχισε να λιώνει το χιόνι και η κίνηση των ανθρώπων στους δρόμους πύκνωνε καθώς όλοι έτρεχαν στις δουλειές τους. Στο ταχυδρομείο είχε αρχίσει η διαλογή για την αποστολή των γραμμάτων. Ο κύριος Ιβάνοβιτς θυμήθηκε το γράμμα του Βάνκα και επειδή γνώριζε καλά την ιστορία του μικρού αλλά και τον τόπο κατοικίας του παππού του συμπλήρωσε ο ίδιος την διεύθυνση. Τώρα θα πήγαιναν όλα καλά. Λίγες μέρες αργότερα το ψυχρό τσαγκαράδικο όπου εργαζόταν τυραννικά ο μικρός Βάνκας, γέμισε με την παρουσία του παππού του. Ο Βάνκας και ο παππούς αγκαλιάστηκαν σφιχτά και από τότε ζουν κάθε μέρα μαζί σε ένα χωριό της μακρινής Ρωσίας και ο Βάνκας είναι πιο χαρούμενος από ποτέ.

 

Στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείτε να παραολουθήσετε την ιστορία του Βάνκα σε κινούμενα σχέδια 

https://www.youtube.com/watch?v=siKaNw8qUhk