Δημιουργικές εργασίες στην Άννα του Κλήδονα του Δ.Αξιώτη

 Ης το μέρ

Ένα άλλο τέλος για την ηρωίδα του κειμένου μας φαντάστηκε ο Κωστής Δημακόπουλος (Β1) και μετά από πολλές δυσκολίες και ανατροπές η Άννα βρίσκει την ηρεμία. 

 Η  Άννα είναι ένα παιδί διαφορετικό από τα άλλα. Είναι ασχημούλα, χαζούλα, ονειροπαρμένη, αφελής και ευκολόπιστη. Δεν έχει φίλους και το μόνο πράγμα που ήθελε να κάνει  στη ζωή της ήταν να παντρευτεί. Ξεκινώντας από μία μικρή λαχτάρα, το όνειρο της Άννας μετατράπηκε σε ένα ατελείωτο κυνηγητό. Έπαιρνε μέρος σε έθιμα, σε παραδόσεις, αλλά κανένα σημάδι δεν της εμφανιζόταν. Επίσης έπαιρνε πολύ στα σοβαρά ότι  οι  γυναίκες η μόνη ασχολία που επιτρέπονταν να κάνουν ήταν να παντρευτούν. Πιεσμένη από εμάς  και από άλλους συγγενείς  γινόταν συνεχώς περίγελος από τα άλλα παιδιά.

«Ο κόσμος της έγινε εύθραυστος»  εξήγησε η μαμά της Άννας στον ψυχίατρο.

«Και τι την οδήγησε στο να  περιφέρεται από φούρνο σε φούρνο σε τέτοια κατάσταση εκατό χιλιόμετρα από το σπίτι της;» τη ρώτησε.

 « Όλα άρχισαν, όταν βρήκε ψίχουλα ψωμιού δίπλα από τον Κλήδονα με τη στάχτη, όπως είναι μέρος του εθίμου που σας εξήγησα πριν»

«Νόμιζε πως ήταν ένα σημάδι του ‘Αι -  Γιάννη ,ότι αυτός που θα παντρευτεί θα είναι φούρναρης. Αμέσως στολίστηκε με ό,τι είχε και δεν είχε και βγήκε στους δρόμους να βρει τον άντρα της ζωής της» είπε η μάνα και ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλο της.

«Θα γίνει καλά;» είπε μέσα από τα χείλη της

Ο  ψυχίατρος αναστέναξε και είπε «Αυτό θα το δούμε στην πορεία»

Η Άννα  τώρα κοιμόταν.’Εβλεπε φρικτούς εφιάλτες.’Εβλεπε  τον Αι- Γιάννη να την κοιτάζει και να γελάει. Εκείνη άρχισε να τρέχει με όλη της τη δύναμη στην αντίθετη κατεύθυνση. Ξαφνικά βρέθηκε στο φούρνο που έγινε το περιστατικό. Είχε μπει μέσα. Το καμπανάκι ακούστηκε βροντερά. Υπήρχαν δύο φουρνάρηδες. Ο ένας έβαζε τα ψωμιά και ο άλλος εξυπηρετούσε τους πελάτες στον πάγκο. Πλησίασε τον έναν, του έκλεισε το μάτι και τον χαιρέτησε χαριτωμένα. Εκείνος άρχισε να γελάει και να σχολιάζει  την εμφάνιση της. Ένιωσε οργή.Ένα τρέμουλο την έπιασε στα χέρια της. Η καρδιά της  χτυπούσε  δυνατά.Άρχισε  να ζαλίζεται.Ένιωθε τόσα συναισθήματα μαζί… φόβο, θυμό, ντροπή. ‘Ελεγε στον εαυτό της : «Είμαι ανίκανη, δεν θα καταφέρω τίποτα στη ζωή μου» Χωρίς για το σκεφτεί, τον χτύπησε με δύναμη στο πρόσωπο και τον έριξε κάτω.

 Την επόμενη στιγμή άρχισε να τρέχει κλαίγοντάς προς την έξοδο. Πριν προλάβει όμως να ανοίξει την πόρτα, κατέρρευσε και έχασε τις αισθήσεις της. Λίγες στιγμές αργότερα την  βρήκαν οι γονείς της και την πήγαν στο νοσοκομείο .Έτσι η  Άννα πήγε στο αναρρωτήριο  και αποκοιμήθηκε. Τώρα η Άννα σταμάτησε να  βλέπει εφιάλτες και έπεσε σε βαθύ ύπνο. Λίγες μέρες αργότερα ένιωθε πολύ καλύτερα. Είχε χαλαρώσει, ενώ οι γονείς της έρχονταν κάθε μέρα για υποστήριξη. Ο ψυχίατρος και οι  ψυχολόγοι  έκαναν  ερωτήσει και να καταλάβουν τι  της συμβαίνει ,γιατί δεν είχαν ξαναδεί ποτέ κάτι τέτοιο στην καριέρα τους. Αφού  η Άννα ηρέμησε κάπως,  πήρε αναρρωτική  άδεια και βγήκε έξω για λίγες μέρες.

     Καθώς βγήκε έξω από το κτίριο, είδε κάποιον να  την περιμένει στο δρόμο. Ήταν ο  Αναστάσης ,ο φιρφιρής. Έτρεξε προς το μέρος της και την αγκάλιασε. Η Άννα  έμεινε παγωμένη. Εκείνος τη ψιθύρισε « σε αγαπάω» Εκείνη αμέσως τον έσφιξε στην αγκαλιά της. Το μυαλό της ηρέμησε, η ψυχή της γαλήνεψε. Ο  κόσμος της ξαναφτιάχθηκε.

«Πάντα σε αγαπούσα, απλώς φοβόμουν να το παραδεχτώ στα άλλα παιδιά γιατί θα με κορόιδευαν οι μάγκες της παρέας. Με ανάγκασαν να κάνω κάτι πολύ κακό, μία πολύ κακή φάρσα. Στο τέλος τα φόρτωσαν  σε μένα. Για αυτό θέλω να σε ρωτήσω κάτι… εσύ με αγαπάς;» « ναι»  είπε η Άννα και  ξέσπασε σε κλάματα. Ο Αναστάσης την κράτησε στον  ώμο του. Οι γονείς της κοιτούσαν συγκινημένοι. 

Επιτέλους η Άννα είχε γίνει καλά.ς τη

ς και την αγκάλιασε εάν έμεινε παγωμένη εκείνος στη

Και συνεχίζουμε με το κόμικ που κάναμε στην τάξη από την Κάλλυ Βιτινιώτη (Β1)

Έκθεση φωτογραφίας Γ.Κατσάγγελου στη ΔΠΚ

 Έβρεχε σήμερα στην Καρδίτσα. Και εμείς είχαμε προγραμματίσει με το Γ4 εκπαιδευτική επίσκεψη στη Δημοτική Πινακοθήκη, όπου φιλοξενείται αυτή την περίοδο η έκθεση φωτογραφίας του Γιώργου Κατσάγγελου με τίτλο «Γυναίκες του Κόσμου».

Διασχίσαμε την πόλη με κουβέντες και γέλια (υπήρχαν τουλάχιστον 2-3 που προτιμούσαν να περπατούν στη βροχή από το να κάνουν μάθημα και αρκετοί που δεν είχαν δει ποτέ τους παρόμοια έκθεση). Η κυρία Γιαννέλου, η διευθύντρια της πινακοθήκης, κατάφερε να τους βάλει γρήγορα στο πνεύμα της συμμετοχικής περιήγησης. Στην αρχή βλέπουμε, συζητούμε, παρατηρούμε.

Και λίγο μετά χωρίζονται σε μικρές ομάδες. Στέκονται μπροστά σε μια φωτογραφία που τους «μιλάει». Αιτιολογούν γιατί την επέλεξαν, μιλούν για τα συναισθήματά που τους προκάλεσε, βάζουν τίτλο, αναγνωρίζουν πρόσωπα, εκφράσεις, στιγμές, φαντάζονται ιστορίες. Μιλούν για τη θέση της γυναίκας στον κόσμο.

Παρουσιάζουν τις ιστορίες τους με αυτοπεποίθηση, εισπράττουν χειροκροτήματα και εμείς εκπλησσόμαστε για άλλη μια φορά.

Όταν φύγαμε από την πινακοθήκη, ο ήλιος είχε ξαναβγεί...

«Του Γεφυριού της Άρτας» σε κόμικ

 Φέτος, στο πρώτο μάθημα της Λογοτεχνίας, ταξιδέψαμε  με τα παιδιά στον κόσμο του δημοτικού τραγουδιού και γνωρίσαμε ένα από τα πιο δυνατά και συγκινητικά έργα της παράδοσής μας: «Του Γεφυριού της Άρτας».

Μιλήσαμε για τη θυσία, την αγάπη, την πίστη και τη δημιουργία — για όλα όσα χτίζουν όχι μόνο γέφυρες από πέτρα, αλλά και γέφυρες ανάμεσα στους ανθρώπους.

Και κάπου εκεί, ανάμεσα στα λόγια και στα συναισθήματα, γεννήθηκε η ιδέα να φτιάξουμε και κόμικ!

Με τη βοήθεια της Τεχνητής Νοημοσύνης και της φαντασίας των παιδιών  ζωντανέψαμε τους ήρωες,  δώσαμε φωνή στην γυναίκα του πρωτομάστορα και διηγηθήκαμε  ξανά  την ιστορία μέσα από τα δικά μας μάτια. Κάθε κόμικ είναι μοναδικό, όπως και τα παιδιά που το έφτιαξαν. 

Εύχομαι να απολαύσετε κι εσείς αυτό το ταξίδι όσο κι εμείς.
Καλή ανάγνωση και… καλή διάβαση πάνω από το γεφύρι της Άρτας!

Το κόμικ που ακολουθεί είναι της μαθήτριας Μαρκέλλας Γκβελεσιάνι (Γ1) 

Ερωτηματολόγιο για τις σχέσεις μεταξύ των μαθητών του σχολείου μας

Ένα ερωτηματολόγιο για να διερευνήσουμε τις σχέσεις μεταξύ των μαθητών του σχολείου μας μπορείτε να δείτε παρακάτω: 

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSdvzGEBq7zBxlBUHm0g9vLusqxA8f8vDtM4PfBT0IyPIla_pg/viewform?usp=header

Εννοείται πως θα ακολουθήσουν και τα αποτελέσματα!

Γιορτάσαμε την Ευρωπαϊκή Ημέρα Γλωσσών με… κυνήγι γραμμάτων!

Γιορτάσαμε την Ευρωπαϊκή Ημέρα Γλωσσών με… κυνήγι γραμμάτων!

Με αφορμή την Ευρωπαϊκή Ημέρα Γλωσσών, οι μαθητές μας συμμετείχαν σε ένα διασκεδαστικό και δημιουργικό παιχνίδι στην αυλή του σχολείου. Χαρτάκια με τα γράμματα της ελληνικής και της αγγλικής αλφαβήτου είχαν σκορπιστεί παντού, προκαλώντας τους μικρούς μας «κυνηγούς γραμμάτων» να τρέξουν και να τα μαζέψουν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν. Στη συνέχεια οι μαθητές χωρίστηκαν σε ομάδες και κάθε ομάδα ανέλαβε να δημιουργήσει όσο το δυνατόν περισσότερες σωστές λέξεις στα ελληνικά και στα αγγλικά, χρησιμοποιώντας τα γράμματα που συγκέντρωσε. Νικήτρια αναδείχθηκε η ομάδα που κατάφερε να καταγράψει τις περισσότερες σωστές λέξεις, αποδεικνύοντας ότι η φαντασία, η συνεργασία και η αγάπη για τις γλώσσες είναι ο καλύτερος συνδυασμός! Ήταν μια εμπειρία που γέμισε την αυλή με γέλια, ενθουσιασμό και κυρίως… με λέξεις, αποδεικνύοντας πως οι γλώσσες ενώνουν και εμπνέουν.

Διαδραστικές ασκήσεις σε Ενεστώτα και Μέλλοντα Ε.Φ.

 

Άσκηση Ρημάτων Αρχαίων Ελληνικών

Να συμπληρώσετε τις προτάσεις με το αντίστοιχο ρήμα στον τύπο της οριστικής ενεστώτα και μέλλοντα στο πρόσωπο, που αναγράφεται στη παρένθεση.

α. Οἱ νόμοι τὸν δῆμον / (παιδεύω)(γ πληθυντικό)

Υπόδειξη: Γ' πληθυντικό ενεστώτα -ουσιν, μέλλοντα -ουσιν

β. Ὁ στρατιώτης / τάφρον (ὀρύττω= σκάβω)(γ ενικό)

Υπόδειξη: Γ' ενικό ενεστώτα -ει, μέλλοντα -ει

γ. Ὑμεῖς / τοὺς κήρυκας εἰς φρέαρ (ῥίπτω)(β πληθυντικό)

Υπόδειξη: Β' πληθυντικό ενεστώτα -ετε, μέλλοντα -ετε

δ. Σὺ / τὰς γνώμας τῶν ἀνθρώπων (τρέπω)(β ενικό)

Υπόδειξη: Β' ενικό ενεστώτα -εις, μέλλοντα -εις

ε. Ἐν τῷ Πηλίῳ ὄρει ἡμεῖς / (διατρίβω)(α πληθυντικό)

Υπόδειξη: Α' πληθυντικό ενεστώτα -ομεν, μέλλοντα -ομεν

Συμμετοχή στη δράση: "Αυτό που μας ενώνει!"

 Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία στις 3 Δεκεμβρίου και την πρόσκληση του Εργαστηρίου Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης Ξάνθης, συμμετείχαμε στη δράση “Αυτό που μας ενώνει”

Δημιουργήσαμε με τους μαθητές του Β1 του 6ου Γυμνασίου Καρδίτσας ένα βίντεο με σκοπό να μοιραστούμε το δικό μας μήνυμα.

Παράλληλα οι μαθητές έγραψαν,ζωγράφισαν,εκφράστηκαν.Ας δούμε κάποια έργα τους:

Ένα αγόρι μικρό, γεμάτο όνειρα,

 με βλέμμα καθαρό και ψυχή φλογερή.

Στη σκιά του κόσμου η καρδιά του χτυπά,

μα η  κίνηση δύσκολη σαν τον κρατά!

 

 

Μα θέλει να δει τη λίμνη πλατιά,

 να νιώσει τον άνεμο, την κάθε ματιά.

 Να δει τα μνημεία, να δει τις πλατείες,

 εκεί το φως γεννά ιστορίες.

 

Αχ,  Καρδίτσα, άνοιξε τα φτερά σου,

 στείλε του τα μάτια τα δικά σου!

 Μην τον αφήνεις μοναχό,

 κάν΄ τον συνταξιδιώτη σου εδώ!

 

 Ένας φίλος να βρεθεί,

 να γίνει τα πόδια του  και η φωνή.

 Να μοιραστεί  μαζί του τη στιγμή,

κάθε θέα, κάθε αναπνοή.

 

 Ένας άγνωστος ίσως ή φίλος παλιός

 να γίνει για λίγο συνοδοιπόρος  ζεστός.

 Να του δείξει το δρόμο, το κάστρο εκεί ψηλά,

 να του δείξει την ομορφιά ξανά και ξανά.

 

 

 Γιατί η ομορφιά δεν είναι μόνο να δεις,

 είναι να νιώσεις, να γευτείς, να μπορείς!

 Να ξέρεις πως κάπου υπάρχει μια φωνή που θα πει:

«Μη φοβάσαι, είμαι εγώ εδώ μαζί!»

 

 

Αχ  Καρδίτσα, άνοιξε τα φτερά σου,

στείλε του τα μάτια τα δικά σου,

 Μην τον αφήνεις μοναχό,

 κάν τον συνταξιδιώτη σου εδώ!

 

 

 Ένας φίλος θα βρεθεί

να γίνει τα πόδια του  και η φωνή

 να μοιραστεί μαζί του τη στιγμή,

 κάθε θέα, κάθε αναπνοή.

 

 Κι αν η πόλη  απλώνεται πλατιά

και εκείνος δεν φτάνει  μακριά,

 με ένα χέρι που τον κρατά,

 η Καρδίτσα γίνεται καρδιά!

 

 Αχ Καρδίτσα, άνοιξε τα φτερά σου,

 κάθε γωνία, κάθε όνειρό σου

 είναι εκεί, αρκεί μία στιγμή

 για να γεμίσει η ψυχή με ζωή!

 

 Ένας φίλος  να βρεθεί,

 να γίνει τα πόδια του και η  φωνή,

 μαζί του να δει, να ζήσει κι αυτός

 την Καρδίτσα σαν να πετά ψηλά  ο ουρανός!

                                                                                Αλέξανδρος Γκουρλάς  (Β1 )

 

Εμμανουέλα Βασιλάκη (Β1)

   Είμαι η Ελπίδα και με 20 χρονών. Γεννήθηκα τυφλή, επομένως κάθε μέρα μου έχετε προκλήσεις της, αλλά μεγαλώνοντας κατάλαβα και τις ομορφιές της. Ζω στην Καρδίτσα, μία πόλη μικρή, αλλά ήρεμη και γεμάτη ζωή. Καθημερινά παίρνω τον μπαστούνι μου και βγαίνω βόλτα στο κέντρο της πόλης. Με την ακοή και την αφή έχω μάθει να αναγνωρίζω κάθε σημείο της και να φτιάχνω την εικόνα της  στο μυαλό μου. Όμως αν και η πόλη είναι μικρή και ασφαλής, καθημερινά διαπιστώνω ότι δεν είναι προσβάσιμη, όπως άλλες επαρχιακές πόλεις για άτομα με αναπηρίες σαν εμένα.

    Αρχικά δεν υπάρχουν σε όλους τους δρόμους ενδείξεις προσανατολισμού και κυρίως στους κεντρικούς. Τα πεζοδρόμια είναι συνήθως στενά, με λακκούβες και γεμάτα από εμπόδια, όπως αυτοκίνητα ή κάδοι και αυτά καθιστούν την κίνησή μου επικίνδυνη. Επίσης επικίνδυνο είναι και το να  διασχίσω δρόμους, καθώς σε αρκετά φανάρια δεν υπάρχουν ηχητικές ειδοποιήσεις να με ενημερώνουν πότε μπορώ να περάσω απέναντι. Αυτό όμως που με στενοχωρεί περισσότερο είναι ότι στην πόλη μου δεν υπάρχει μέριμνα για τη δημιουργία υποδομών που θα καθιστούσαν τους δημόσιους χώρους και κυρίως τα αξιοθέατα της Καρδίτσας προσβάσιμους σε άτομα σαν και μένα. Πιο  συγκεκριμένα  στο Παυσίλυπο  δεν υπάρχουν ηχητικές περιγραφές πλοήγησης ή σήμανσης στα μονοπάτια με αποτέλεσμα ο περίπατος μου εκεί κάποιες φορές να είναι δύσκολος, καθώς υπάρχει περίπτωση να πέσω πάνω σε κάποιο δέντρο. Επιπλέον, με εξαίρεση το Αρχαιολογικό Μουσείο, τόσο η Πινακοθήκη  όσο και το Μουσείο Πόλης δεν διαθέτουν ηχητικές ξεναγήσεις ή οδηγούς σε  Braille που θα παρέχουν χρήσιμες πληροφορίες στους τυφλούς επισκέπτες. Επομένως, δεν μου δίνουν τη δυνατότητα να γνωρίσω την ιστορία της πόλης, όπως τα άτομα με όραση. Τέλος ,αν και η Καρδίτσα έχει μεγάλες πλατείες που μπορώ εύκολα να οδηγηθώ, όμως και πάλι επειδή υπάρχει έλλειψη ηχητικών σηματοδοτών ή βοηθημάτων για άτομα με οπτική αναπηρία είναι εύκολο να χάσω τον  προσανατολισμό μου ή να  παρασυρθώ από κάποιο ποδήλατο. Παρόλο που η πόλη  είναι φιλική για περιπάτους και έχει πολλά αξιοθέατα, η καθημερινότητα ενός ατόμου με αναπηρία όρασης είναι συχνά δύσκολη και περιορισμένη, καθώς απαιτείται σημαντική βελτίωση των υποδομών της για την προσβασιμότητα των ατόμων με αναπηρίες.

                                                                             Εριφύλη Διαμάντη (Β1)