Σε ένα μακρινό χωριό έξω από την πόλη της Αλεξανδρούπολης, υπήρχε μία πλατεία.Στη μέση της ήταν φυτρωμένος ένας τεράστιος πλάτανος.Μια μέρα έγινε ένας μέγαλος σεισμός στο χωριό.Εκείνη τη μέρα καταστράφηκαν αρκετά σπίτια και μικρά μαγαζάκια.Επιπλέον καταστράφηκε μία εκκλησία και να ιατρείο του χωριού.Το μόνο πράγμα που άντεξε ήταν εκείνος ο πλάτανος.Οι κάτοικοι στο χωριό απόρησαν για το πώς γίνεται να άντεξε αυτό το μεγάλο και γέρικο δέντρο.Οπότε οι κάτοικοι ανέλαβαν δράση ώστε να τους λυθεί αυτό το μυστήριο.'Ετσι και έγινε.Ένα πρωινό αποφάσισαν να πάνε από σπίτι σε σπίτι και να ρωτήσουν τους ηλικιωμένους.Όμως κανένας δεν μπορούσε να απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα.Οι κάτοικοι γεμάτοι απογοήτευση πήραν το δρόμο της επιστροφής.Καθώς περπατούσαν, είδαν ένα μικρό πέτρινο σπίτι και σκέφτηκαν ότι θα ήταν καλή ιδέα να πλησιάσουν το σπίτι και να χτυπήσουν την ξύλινη πόρτα.Τελικά μπήκαν στο σπίτι και αντίκρισαν μία κυρία μεγάλης ηλικίας να κάθεται σε μία πολυθρόνα δίπλα στο ζεστό τζάκι και να βλέπει το σούρουπο από το απέναντι παράθυρο.Η ηλικιωμένη γυρνάει με αργό ρυθμό του κεφάλι της, βλέπει τους ανθρώπους να στέκονται στην πόρτα και τους λέει:"Περάστε μέσα παιδιά μου! Μην κάθεστε στην πόρτα και μου σπαράζεται τη γέρικη καρδιά μου." Τους έβαλε να κάτσουν και τους πρόσφερε μερικά από το χειροποίητα γλυκίσματα της.
-Πώς εξηγείται αυτή η επίσκεψη;τους ρώτησε στη συνέχεια.
Ένας από τους ανθρώπους της απαντάει: "Ήρθαμε για να μάθουμε μία ιστορία.Την ιστορία του πλάτανου στη μέση της πλατείας.
-Ήμουν πιτσαρίκα, γύρω στα πέντε.. ο δήμος της Αλεξανδρούπολης μας παρακάλεσε να φυτέψουμε έναν πλάτανο στη μέση της πλατείας για να μαζευόμαστε και να ξεκουραζόμαστε κάτω από τον ίσκιο του. Έμείς το κάναμε.Μαζευτήκαμε όλοι οι χωριανοί και φυτέψαμε αυτό το όμορφο δέντρο με αγάπη.Μετά από μερικά χρόνια που αυτό το δέντρο μεγάλωσε, ήρθε ο ιερέας του χωριού.Το σταύρωσε, το ευλόγησε και είπε ότι αυτός ο πλάτανος θα αντέξει όλες τις καταστροφές που θα υποστεί τούτο το χωριό.Αυτή είναι η ιστορία του είπε στο τέλος η γιαγιά.
Οι κάτοικοι συγκινήθηκαν και φεύγοντας ευχαρίστησαν τη γιαγιά.
Από τότε, όλοι οι κάτοικοι, όταν περνούσαν από το δέντρο, το σταύροωναν.Τα χρόνια πέρασαν,ήρθαν σεισμοί και πυρκαγιές, όμως ο πλάτανος ανέγγιχτος.Το τελειωτικό χτύπημα όμως ο πλάτανος δυστυχώς δεν κατάφερε να το αντέξει. Ήταν μία μεγάλη πλημμύρα με τόση δύναμη και ορμή που ξερίζωσε το δέντρο.
Οι χωριανοί το μάζεψαν και προς τιμήν του τοποθέτησαν ένα μνημείο που έγραφε ένα μήνυμα της γιαγιάς: "Αντίο στον πλάτανο που άντεξε όλες τις καταστροφές του χωριού"
Στο πλαίσιο της δημιουργικής μας εργασίας, οι μαθητές μου προσέγγισαν τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» του Διονύσιου Σολωμού με έναν διαφορετικό τρόπο: τους έδωσαν φωνή και μουσική μέσα από εργαλεία Τεχνητής Νοημοσύνης. Συνδυάζοντας ποίηση, μουσική και δημιουργικό πειραματισμό, η λογοτεχνία συναντά την τεχνολογία και η μάθηση γίνεται έμπνευση.
Μπορείτε να ακούσετε εδώ τους πειραματισμούς τους:
